วัดปรางค์กู่ มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า วัดปรางค์กู่เทพอินทร์แปลง  ตั้งอยู่ หมู่ที่ 8 บ้านกุดฆ้องชัย ในเขตเทศบาลตำบลฆ้องชัยพัฒนา  เป็นแหล่งโบราณสถาน/แหล่งโบราณคดี ที่สำคัญ  คือมีลักษณะของซากหินศิลาแลงเรียงรายอยู่น่าจะเป็นส่วนของฐานปรางค์กู่  โดยเรียงกันเป็นรูปสี่เหลี่ยมในแนวทิศเหนือ-ใต้  ตรงกลางของโบราณสถานทางวัดได้สร้างเจดีย์รูปแบบสมัยใหม่คร่อมทับไปบนเนินดินเดิมแล้ว  รอบๆโบราณสถานเป็นแนวคูน้ำรูปตัวยู(๊U)ขนาดใหญ่  จากข้อมูลการสำรวจของหน่วยศิลปากรที่ 10 จังหวัดร้อยเอ็ด ระบุว่า มีการพบชิ้นส่วนชามเคลือบสีเขียว ที่ผลิตจากเตาบ้านกรวด อ.บ้านกรวด จ.บุรีรัมย์ ตลับเคลือบสีเขียว ชิ้นส่วนอื่นๆเคลือบสีเขียวและฝา ชิ้นส่วนไหเคลือบสีน้ำตาล  หินบดยาแตกหักหลายชิ้น รวมทั้งเศษกระเบื้องมุงหลังคาแบบกาบกล้วย  และเศษอิฐที่หล่นอยู่บริเวณ  ดังกล่าว  คาดว่าน่าจะมีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 16-18 สมัยทวาราวดี
ในบริเวณวัดปรางค์กู่ ยังพบพระพุทธรูปหินทราย ที่ผุดพ้นผิวดินขึ้นมาเพียงส่วนเศียร  บริเวณเนินดินกลางตอไม้ข้างเจดีย์โบราณ(ด้านทิศตะวันตกของวัด) ซึ่งเป็นโคนต้นไทร ขนาด 5 คนโอบ  ตอนแรกทางวัดมีแนวคิดที่จะสร้างปฏิสังขรณ์ใหม่  โดนสร้างครอบองค์เดิมไว้  แต่เห็นว่าไม่สะดวกเนื่องจากมีต้นไม้ใหญ่(ต้นไทร)เบียดบัง จึงได้โค่นต้นไม้ลงเหลือแต่ตอ  และได้ปั้นเป็นรูปเต็มองค์ สูงประมาณ 1.50 เมตร ให้ผู้คนได้สักการะด้านหน้าองค์เดิม